Een cadeautje voor de klas
De vergankelijke kunst van krijt
Ik heb iets met schoolborden...
Eigenlijk al best wel lang. In ieder huis waar ik heb gewoond, stond of hing er wel eentje. Ook in mijn praktijk heeft het schoolbord een vast plekje gekregen. Er zit iets aantrekkelijks in. Iets authentieks. Dat zwarte uitnodigende vlak, de mogelijkheden, het witte krijt en de wetenschap dat je met een paar lijnen, kleuren en vlakken iets heel nieuws kunt laten ontstaan. En net zo snel weer uitvegen als het toch net anders mag.
De oorsprong van die fascinatie bewaar ik nog even voor een ander verhaal, maar dat ik er gewoon ontzettend blij van word, is inmiddels wel duidelijk.
Zoals sommigen van jullie weten, combineer ik mijn werk als kindercoach met een baan in het onderwijs. Ik sta regelmatig voor de klas op een vrije school VO. Daar waar je nog spreekt over klassen in het voortgezet onderwijs en waar hoofd, hart en handen samenkomen.
En daar heb ik nog een heel fijn extraatje: ik mag regelmatig de schoolborden voorzien met een nieuw thema.
Zo stond ik deze week weer in lessen van mijn collega’s te ‘krijten’ om de bordtekeningen voor de vier brugklassen te verzorgen.
Een cadeautje voor de klas
De brugklasleerlingen op de vrije school hebben hun eigen lokaal en inmiddels zijn ze behoorlijk gehecht geraakt aan de tekeningen die ik op het bord plaats. Wanneer het tijd is voor een nieuwe, klinkt er dan ook regelmatig een luid:
'Neeeeeeh! Niet wegvegen!'
Met één natte doek haal ik dan toch het hele beeld weg.
Wat overblijft is een schoon bord, klaar voor een nieuwe tekening.
Ik laat me opnieuw inspireren en zoek een passend voorbeeld bij het thema van dat moment. En geef er vervolgens intuitief een eigen draai aan. Ik begin gewoon.
Op dit moment is Sinterklaas weer in het land. Dus zo sierde ik de schoolborden deze week met Pieten, pakjes en Sinterklaas op wat daken van huizen.
Ik kan daar helemaal in opgaan. Even verdwijnen in het tekenen, spelen met lijnen, schaduwen en kleuren. Kijken hoe een afbeelding langzaam tot leven komt vanachter dat schoolbord. Ook mijn handen krijgen steeds meer kleur naarmate de tekening vordert.
Ik doe dat op gevoel. Zonder bij na te denken. Ik begin gewoon.
En als het dan zover is komt het leukste moment.
De onthulling!
Leerlingen willen tussendoor al even spieken, even de punt van een potlood slijpen om bij de prullenbak even achter het schoolbord te kijken. Vol verwachting klopt hun hart! Wat zou er deze keer op staan?Wanneer ik het bord omdraai, zie ik de nieuwsgierige blikken en hun eerste reacties.
Die verwondering vind ik misschien nog wel het allermooiste.
Een tekening van Suus voor de komende weken. Een cadeautje van mij, voor de klas. Gewoon, midden in een schooldag. Gewoon omdat ik het zo leuk vind.
De vergankelijke kunst van krijt
Er zit iets bijzonders in het maken van een bordtekening.
Anders dan een schilderij op doek of een tekening in een boek, is een krijttekening niet bedoeld om voor altijd te blijven.
Ze mag er zijn.
Een tijdje bewonderd worden door de kinderen.
Om uiteindelijk weer te verdwijnen.
Misschien is dat ook wel een mooie les op zichzelf.
Niet alles wat je maakt, hoeft blijvend te zijn om waardevol te zijn. Soms zit de waarde juist in het moment. In de aandacht waarmee iets ontstaat, het plezier van het maken en de verwondering bij degene die het mag zien.
Ik heb niet al mijn tekeningen vastgelegd, maar een aantal heb ik gelukkig wel gefotografeerd. Die deel ik graag met jullie in dit blog.
Nooit uitgeleerd
En nu komt er nog iets leuks aan!
Aanstaande vrijdag staat er een dagje schoolbordtekenen op mijn agenda. Ik ga naar de Vrije School in Nijmegen voor een training samen met andere docenten. Onder leiding van een expert gaan we ons verder verdiepen in de fijne kneepjes van het vak.
Want hoe leuk is het om iets waar je al zoveel plezier aan beleeft, nog verder te ontwikkelen?
Nieuwe technieken leren, andere mogelijkheden ontdekken, kijken hoe anderen het aanpakken…
at ik precies ga doen weet ik eerlijk gezegd nog niet.
Ik ga in ieder geval zelf weer lekker aan de slag.
Misschien kom ik terug met nieuwe ideeën, andere technieken en nog meer zin om meteen weer achter dat schoolbord te kruipen. Kerst komt er aan!
Ik kijk ernaar uit!
Want een leeg schoolbord is voor mij nooit zomaar leeg.
Het is een uitnodiging.
Een vlak vol mogelijkheden.
Een plek waar je met een stukje krijt iets kunt laten ontstaan wat er een paar minuten eerder nog helemaal niets was.
En daarna? Dan mag ook dat weer verdwijnen. Misschien vastgelegd op foto, maar vaak ook niet.
Het maakt plaats voor weer iets nieuws.
Misschien is dat wel precies waarom ik zo van schoolborden houd:
Er is altijd wel ruimte voor een nieuw begin.
#ladyteaspoon #coachopstelten #inpiratie #schoolbord #krijtbord #vergankelijkheid #eennieuwbegin #creativiteit #cadeautjevoordeklas #verwondering
Een foutje ontdekt? Goed gezien. Ik ben mens :) Hier lees je meer over mijn schrijfstijl.
Volg je me al op Instagram? Hier vind je mij > Ladyteaspoon en Coachopstelten

























