Een yogamat, een mol en een eerste stap naar buiten

Wow. Wat een cadeau voor mezelf. Soms weet je pas achteraf waarom iets precies op het juiste moment op je pad kwam.
 
Eigenlijk zou ik vandaag in de Ardennen lopen. Wandelschoenen aan, rugzak om en een dag de natuur in met flink wat kilometers voor de boeg. Maar plannen hebben soms de bijzondere eigenschap dat ze plaatsmaken voor iets anders.
 
Dus zat ik vandaag niet in België.
 
Ik lag op een yogamat. Voor een lange buitenyogales. In het gras. Bij Marielle van ErvaarYoga! Cuijk. Bij het theehuisje van La Tertulia.
 
Nu moet je weten dat yoga en ik geen jarenlange geschiedenis delen. Ik heb mezelf heus wel eens in een downward dog gevouwen en af en toe doe ik dapper een poging om soepel en relaxed door het leven te bewegen, maar daar houdt mijn poging tot yogi ongeveer op.
 
Toch voelde het vanaf het moment dat ik het terrein op kwam goed.
 
Misschien was het de rust. Misschien was het de setting en het theehuisje. Misschien de wetenschap dat ik drie uur lang nergens hoefde te zijn behalve precies daar.
 
Het zonnetje hield zich nog een beetje verscholen achter de wolken. Op de achtergrond. Alsof het eerst wilde kijken hoe serieus we het bedacht hadden met z’n allen, dat ontspannen van vandaag. Het bleef droog met af en toe een heerlijke windvlaag over de wangen. En dat was eigenlijk alles wat we nodig hadden. In ieder geval wat ik nodig had.
 
Met een groep vrouwen lagen we verspreid in een cirkel over het grasveld voor het theehuisje. De vogels verzorgden de achtergrondmuziek. De kikkers deden enthousiast mee vanuit de vijver en af en toe hoorde je in de verte een blaat van een schaap.
Ergens halverwege bleek zelfs een mol zich ook bij de ochtend op het grasveld te hebben aangesloten. Volgens mij had hij zijn eigen programma gevolgd.
 
Het thema van de les was aarden.
 
Zo'n woord dat je tien jaar geleden misschien nog zachtjes had laten verdwijnen in een gesprek omdat het nét iets te zweverig klonk. Tegenwoordig weet ik beter.
 
Aarden heeft voor mij niets te maken met wierook, geitenwollen sokken of urenlang mediteren op een bergtop.

Aarden is thuiskomen.
 
Bij jezelf.
 
Even stoppen met alle rollen die je vervult.
 
Moeder.
 
Partner.
 
Werknemer.
 
Ondernemer.
 
Zus of vriendin.
 
Regelaar van ongeveer alles.
 
En voelen hoe het eigenlijk met jou gaat.
 
Dat klinkt eenvoudig. Maar als je gewend bent vooral voor anderen te zorgen, blijkt dat verrassend ingewikkeld te kunnen zijn.
 
Terwijl Mariëlle ons door de oefeningen begeleidde, gebeurde wat er zo vaak gebeurt wanneer je eindelijk stilvalt.
 
Niet meteen.
 
Niet groots.
 
Geen blikseminslag van inzichten.
 
Maar langzaam.
 
Tussen een inademing en een uitademing.
Tussen het niet te forceren, maar het luisteren naar waar je natuurlijke grens grens ligt.
Tussen het luisteren naar geluiden van de natuur en het zoeken naar balans.
 
Kwam er ruimte.
 
Ruimte waarin gedachten die al maanden ergens op de achtergrond rondzwierven ineens wat helderder werden.
 
Want de afgelopen maanden waren stil. Bewust stil. Zelfs social media verdween tijdelijk van mijn telefoon.
 
Niet omdat ik niets te vertellen had.
 
Juist niet.
 
Maar omdat ik voelde dat ik eerst weer even naar binnen moest voordat ik naar buiten kon.
 
En terwijl ik daar lag, met mijn voeten stevig op de aarde en mijn gedachten eindelijk iets minder luid, kwam ineens die simpele gedachte voorbij:
 
Misschien is het tijd.
 
Tijd om weer wat vaker te schrijven.
Niet omdat het moet. Niet omdat een algoritme daarom vraagt.
 
Maar omdat ik het leuk vind.
 
Omdat er onderweg zoveel mooie, grappige, ontroerende en inspirerende momenten voorbij zijn gekomen en nog gaan komen die het verdienen om gedeeld te worden.
 
Want er is nogal wat gebeurd dit jaar.
 
Zo.
 
Heb je even.
 
Een camino.
 
Nieuwe inzichten.
 
Oude patronen die zich ineens van een heel andere kant lieten zien.
 
En steeds opnieuw die ontdekking dat de antwoorden zelden verschijnen wanneer je er krampachtig naar zoekt. Wanneer je je blik naar buiten richt.
Ze komen meestal pas aanwaaien wanneer je net even iets anders aan het doen bent.
 
Tijdens een wandeling.
 
Of met een kop thee.
 
Op een yogamat.
 
Of ergens in die wonderlijke tussenruimte waar je even niets hoeft. Tussen de regels door. Als je het niet verwacht. Vandaag voelde ik daar weer een sprankel van terug.
 
Niet ergens ver weg.
 
Niet op een Spaanse berg.
 
Maar gewoon hier.
 
In Nederland.
 
Op een grasveld.
 
Met vogels, kikkers en een overijverige mol.
 
En eerlijk?
Dat bleek meer dan genoeg.

Dankjewel lieve Marielle voor deze prachtige start van de dag.
En dan na de lange eindontspanning ook nog een heerlijk nagenieten in de tuin, met lieve vrouwen en eerlijke homemade lekkernijen. 

Het was een heerlijke ochtend.
Ik ben weer helemaal opgeladen. 

P.S. Heb jij ook zo'n plek of moment waarop alles ineens weer helder wordt? Ik lees graag mee.
 
Liefs,
Suzanne

Op Lady Teaspoon (onderdeel van Coach op stelten) deel ik inspiratie, inzichten en kleine momenten van geluk en thuiskomen bij jezelf. 

#ladyteaspoon #coachopstelten #inpiratie #ervaaryoga #vanbinnennaarbuiten #indestiltehoorjedemooistedingen #ontspannen #demol

Een foutje ontdekt? Goed gezien. Ik ben mens :) Hier lees je meer over mijn schrijfstijl (link).
Volg je me al op Instagram? Hier vind je mij > Ladyteaspoon en Coachopstelten